Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Θα φάνε, θα πιούνε… και νηστικοί θα κοιμηθούνε» Μα είναι δυνατόν;

βεβαίως!

Οι σοβαρές αποφάσεις, παίρνονται πάντοτε σε Μυστικό Δείπνο!

Ο ασφαλέστερος δρόμος της επιτυχίας στην πολιτική είναι η μυστικότητα των ενεργειών της.

Τι συζήτησαν, τι διαπραγματεύσεις έγιναν, τι απόψεις αντάλλαξαν, πώς θα μοιρασθεί τελικά η ενεργειακή «πίττα» του Ελλαδικού χώρου, ποια θα είναι τά ανταλλάγματα;

Tι αποφάσισαν ποτέ δεν θα μάθουμε, παρά μόνον ότι θα μας «σερβίρουν» πλουσιοπάροχα διαχρονικά τά ΜΜΕ.

ΔΙΔΑΓΜΑ: Ο λόγος του Πολιτικoύ και του Διπλωμάτη, ΔΕΝ οφείλει να συμφωνεί με τις πράξεις του!

Ένα είναι σίγουρο….

Ότι το τραπεζομάντιλο του Μυστικού Δείπνου…. ήταν ασιδέρωτο!

Πώς τους ξέφυγε αυτό;

Αυτό δείχνει ότι επικρατεί στο Σαράγι, προχειρότητα και πολύ χαμηλό επίπεδο παροχής υπηρεσιών!

Η Τουρκία δεν θα αλλάξει ΠΟΤΕ!

ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΧΗ.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα

Αυτός είναι ο πανηγυρικός της 28ης Οκτ του θεολόγου του Γυμνασίου Σαγεΐκων.

Αναγνώστηκε από τον άμβωνα στην εκκλησία και έμειναν όλοι άφωνοι

«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!»

Του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου (malfasg@gmail.com)

Εβδομήντα χρόνια μετά.

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες. Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες.

Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου. Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να. φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ' αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ' το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες. για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.

Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ' το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ' το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης. Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.

Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας.».

Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;

«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»

Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ' όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι' αυτό.

«Τα καράβια μου καίω

δεν θα πάω πουθενά.

Κι ας μη μου 'χεις χαρίσει ποτέ

ένα χάδι ως τώρα

πάντα εδώ θα γυρνώ

από πείσμα και τρέλα θα ζω

σε τούτη τη χώρα

ώσπου να βρω νερό

γιατί ανήκω εδώ.

Σταυρωμένη πατρίδα

μες στα μάτια σου είδα

της ανάστασης φως».

(Τα καράβια μου καίω, Ν. Πορτοκάλογλου)

Πάτρα, Οκτώβριος 2010

ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΣΑΜΕ.!!!!!!



Mην ακουμπάτε στον τοίχο, μη πατάτε στο πεζοδρόμιο ΜΗ !!!!

αυτά ήταν τα λόγια του σκοπού στην είσοδο του προεδρικού μεγάρου.
Τόση απορία σε μάτια αστυνομικού δεν είχα ξαναδεί (ως τότε)
-Τι είστε εσείς ;;;
-Τέσσερις άνθρωποι είμαστε πολίτες, είπαμε
-Δεν επιτρέπεται να είστε εδώ, απάντησε
-Εδώ πού ;
-Εδώ στο πεζοδρόμιο....
Σε κλάσματα δευτερολέπτου οι αστυνόμοι έγιναν 3
Οι διαπραγματεύσεις μας για την παραμονή μας στο πεζοδρόμιο συνεχίστηκαν, με ένα διάλογο που γελοιότερος αυτού ίσως να μην υπήρξε ποτέ πριν σε πεζοδρόμιο....
-Είμαι πολίτης και έχω δικαίωμα να βρίσκομαι στο πεζοδρόμιο.
-Όχι σε αυτό το πεζοδρόμιο !!!
-Γιατί ;;;;;
-Γιατί αυτό το πεζοδρόμιο είναι έξω από το προεδρικό μέγαρο!
-Είναι ιδιωτικό το πεζοδρόμιο;;;
-Όχι.
-Τότε γιατί δε μπορούμε να μείνουμε εδώ ;;
-Γιατι από εδώ συνήθως δεν περνάει κόσμος.
Οι τέσσερις γίναμε οκτώ, δέκα κι έφταναν κι άλλοι, με ταξί, μηχανές, πεζοί κρατώντας στα χέρια τους έντυπα με υπογραφές.
Έντρομος ο σκοπός !!!
"Κίνηση στο πεζοδρόμιο του προεδρικού μεγάρου.Συνωστισμός για την ακρίβεια."
Είμαστε πλέον 20 πολίτες και περίπου 30 αστυνομικοί, ένστολοι και μη, εκτός από τον προϊστάμενο ασφαλείας του προεδρικού μεγάρου που έφτασε με μια μαύρη mercedes και προχώρησε πεζός προς το μέρος μας.
-Δε μπορείτε να βρίσκεστε εδώ, είπε.
-Γιατί;;
-Γιατί δε συνηθίζεται πολίτες να βρίσκονται έξω από το προεδρικό μέγαρο.
-Θέλουμε να μπούμε μέσα, να καταθέσουμε ένα αίτημα
(στη θέα του χοντρού φάκελου, πρέπει να κοκκίνησαν τα μάγουλά του αν και είχε ήδη ενημερωθεί από τους προηγούμενους ότι τον έλεγξαν.)
-Να πάτε στη βουλή. Εδώ δε μπορείτε να περάσετε.
Και να χωριστείτε!!! Δε μπορείτε να περπατάτε όλοι μαζί !!!
-Γιατί;;;;
-Για να μη φαίνεστε πολλοί!!!!! (ναι το είπε....)
Μιά κλούβα έφτασε και μια διμοιρία ΜΑΤ μας περικύκλωσε...συνοδεύοντάς μας μέχρι τη βουλή...μηχανές ΔΙΑΣ ακολουθούσαν...
Στην είσοδο της βουλής μας περίμενε άλλη μία διμοιρία (πράσινη αυτή..)
-Στοοοοπ !!! είπε ο επικεφαλής της, προτάσσοντάς μας το χέρι του, κι ήταν τόσο μα τόσο αξιολύπητο το βλέμμα του, μη ξέροντας πώς να αντιμετωπίσει εμάς που δε μπορούσε καν να μας χαρακτηρίσει, πασχίζοντας να συνεννοηθεί με τους ανωτέρους του με δύο ασυρμάτους,
ιδρωμένος, απορημένος, χαμένος....

Ένας από τους επικεφλής της ασφάλειας της βουλής μας πλησίασε.
-Ποιοί είστε ;;
-Πολίτες.
-Ποιοί ;;
-Δεν ξέρουμε, δε προλάβαμε να συστηθούμε μεταξύ μας, μας περικύκλωσαν οι συνάδελφοί σας....
Μακάρι να μπορούσα να φωτογραφήσω το βλέμμα του....δε μπορώ να το περιγράψω με λόγια....
-Δε μπορείτε να περάσετε. Παραδώστε το σε εμάς και θα το μεταφέρουμε.
-ΔΕ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΕΔΩ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΡΙΘΜΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ.

Μετά από πολλή ώρα διαπραγματεύσεων, αποκλεισμό του πεζοδρομίου, κι άλλους αστυνομικούς, όλων των μονάδων, μας ανακοίνωσε.
-Τρεις από εσάς μόνο.
Μετά τον σωματικό έλεγχο, τον έλεγχο των τσαντών μας και του φακέλου με τις υπογραφές,
τη σημείωση και κράτηση για όσο βρισκόμασταν μέσα στο κτίριο των ονομάτων, αριθμών τηλεφώνων και αριθμών ταυτότητάς μας, βρεθήκαμε τρεις γυναίκες να περπατάμε στους διαδρόμους της βουλής, με τη συνοδεία της ασφάλειας
-Βγάλτε μας μια φωτογραφία, του είπα.
Απλώς χαμογέλασε.
-Περιμένετε εδώ, μας είπαν έξω από το γραφείο του προέδρου της βουλής.
Μετρούσα αντίστροφα από μέσα μου, χαμογελούσα .
Η γραμματέας του μας υποδέχτηκε με ένα ηλίθιο ειρωνικό χαμόγελο.
Συνέχισε να το φοράει (ασορτί με το D&G μπλουζάκι της και το m.c.hammer screen saver στον υπολγιστή της ) για όση ώρα της εξηγούσα ότι
ο φάκελος περιείχε αίτημα πολιτών για την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και των νόμων περί ευθύνης υπουργών, υπογεγραμμένο από πολίτες.
Μέχρι που...τον άνοιξα....
Το σαγόνι της κατέβηκε κυριολεκτικά....το βλέμμα της καρφώθηκε κυριολεκτικά στον όγκο των εγγράφων ....δε μπορούσε πλέον να αρθρώσει λέξη....
Στα μάτια της καθρεφτίστηκε ο αριθμός...7.989 υπογραφές....
-Θα φέρουμε κι άλλες, της είπα, τις επόμενες μέρες.
Θέλουμε τον αριθμό πρωτοκόλλου για να τις επισυνάψουμε.
Πήρε ένα μικρό χαρτάκι, το σφράγισε και σημείωσε....αρ. πρωτ.3903.

Στο πεζοδρόμιο, μας χειροκροτήσαμε, εμείς οι είκοσι, εμάς τους 7.989, φιληθήκαμε κι αγκαλιαστήκαμε... φύγαμε δίνοντας μια υπόσχεση.
ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΣΑΜΕ.



ΠΑΓΚΑΛΙΑΔΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ


Δεν έχετε καθόλου κατανόηση όταν κρίνετε τον Θεόδωρο Πάγκαλο, είναι αρχοντομαθημένος και μάλιστα σε αυστηρό πρωτόκολλο, δεν ομιλεί ποτέ πρωί ,και αν τον ενοχλήσεις σου απαντά και δεν σιωπά απαξιώνοντας σε, να σας θυμίσω όταν ο δημοσιογράφος στην είσοδο της βουλής ,του έκανε μια ερώτηση εκείνος καταδεκτικότατος είπε του νεαρού δεν μου γαμιέσε πρωί πρωί, sic απάντηση όπως αρμόζει σε γαλλομαθή μην ξεχνάμε ότι προγονοί του ήταν γενικοί πρόξενοι της Γαλλίας και ο Θόδωρος και το αρχοντικό στυλ έχει ,και τα ίδια χούγια, η σύζυγος του είναι τουλάχιστον 30 έτη νεότερη του όπως και πρόγονος του ,που είχε την Λενιώ την πεντάμορφη, αυτή που κλέψανε. Ύστερα κάνει σωστά και συνετά την δουλεία του, και έχει και το τσαγανό! Δεν είπε ότι πήρε ο αέρας την σημαία στα Ίμια ?Τι τσάμπα μάγκας είναι? Δεν παρέδωσε τον ικέτη Οτσαλάν? Δεν είπε μαζί τα φάγαμε με το θάρρος που τον κατέχει? Λέει την αλήθεια διότι όταν ο αείμνηστος Ανδρέας είπε, ε όχι και πεντακόσια εκατομμύρια, ο Θοδωρής ήταν στο υπουργικό συμβούλιο και ήξερε εκ των ενδον τι συνέβαινε με τον Μαυράκη , εγώ τον πιστεύω αλλά αν είστε άπιστοι Θωμάδες ρωτήστε τον Μαυράκη