Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Αλλοίμονον αν μιλήση ο λαός. Άς μην εξαντλούν την υπομονήν του.


Η ΠΑΧΥΔΕΡΜΙΑ

ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΜΑΣ

Επικεφαλίδα και άρθρο της εφημερίδος 1941।ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ

Η υπερμεγέθης λοβιτούρα γύρω από το ζήτημα των τροφίμων, επροκάλεσε χθές ασυνήθως δριμείας Πρωθυπουργικάς δηλώσεις τά οποίας, δημοσιεύομεν είς άλλην θέσιν.

Ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως ηναγκάσθη να γίνη ο ίδιος Εισαγγελεύς επί ενός θέματος, το οποίον κατ’ επανάληψιν έθιξεν η «Ακρόπολις».

Τούτο δείχνει την έκτασιν και την σοβαρότηταν, την οποίαν προσέλαβε το πράγμα.

Περί τίνος πρόκειται;

Υπάρχει έλλειψις τροφίμων οφειλομένη είς πολλούς και γνωστούς λόγους, τους οποίους δεν χρειάζεται να αριθμήσωμεν εδώ.

Έν τούτοις με τάς υπάρχουσας ποσότητας θα ημπορούσε να εξοικονομήται όλος ο κόσμος από λίγο, αν…..

Αν όλοι ηρκούντο είς ίσας λογικάς και καθημερινάς μερίδας.

Τούτο δεν συμβαίνει δυστυχώς. Διατί; Διότι παρεμβάλλονται οι πλούσιοι.

Ο εργάτης ή ο φτωχός νοικοκύρης αναγκάζεται να αφήση την δουλειά του, να κάμη ώρες ουρά εδώ και εκεί διά να προμηθευθή με «άχ και βάχ» το ψωμί, το λάδι, το προσφάγι της ημέρας.

Συγχρόνως διάφοροι μεταπράται πολλαπλασιασθέντες τελευταίως ως η άμμος της θαλάσσης, τρυπώνουν κρυφά με μυστηριώδη δέματα είς τάς πολυκατοικίας και τά ιδιωτικά μέγαρα.

Κρέατα, ψάρια λαχταριστά, τυριά εκλεκτά, άλλα είδη πάσης κατηγορίας, ανταλλάσσονται ακαριαίως και χωρίς συζητήσεις με κολλαριστά χιλιάρικα.

Ύστερα πληροφορείσθε ότι μπαρμπούνια επωλήθησαν προς 300 ΔΡΑΧΜΑΣ την οκάν, κρέας προς 200, τυριά εγχώρια προς 250 και πλέον ξένα προς 500. Τά ηλεκτρικά ψυγεία και αι αποθήκαι των πολυκατοικιών στενάζουν από το βάρος των σφαγίων, των ψαριών, των γαλακτοκομικών ειδών, οι ηλεκτρικές κουζίνες ετοιμάζουν λουκούλεια γεύματα, ενώ τά τσιγκέλια των κρεοπωλείων κρέμονται αδειανά, οι πάγκοι των ψαράδων απλώνονται έρημοι και από ίχνη μαρίδας και ο φτωχός οικογενειάρχης εξακολουθεί να περιμένη υπό τον ήλιον την σειρά του, διά να εξασφαλίση τις ξεβλαστωμένες αγγινάρες του.

Αποτέλεσμα.

Πρώτον αί τιμαί ανεβαίνουν είς τά ύψη.

Δεύτερον τά λιγοστά τρόφιμα εξαφανίζονται εντελώς.

Είς τά ευαγγέλια υπάρχει η εύγλωττος και αιωνία εκείνη παραβολή του πλουσίου, του ευωχούμενου πλουσίου, που αρνείται ένα ψιχίον της πολυτελούς του τραπέζης είς τον βασανιζόμενον από την πείναν Λάζαρον.

Σήμερον οι πλούσιοι δεν αρκούνται να μην δίδουν τά ψιχία τους εις τους φτωχούς.

Είς επίμετρον φαίνεται να έχουν, πολλοί εξ’ αυτών, καταληφθή από μίαν αληθινήν ψύχωσιν λαιμαργίας, υπό την παρόρμησιν της οποίας σπεύδουν να αγοράζουν τρόφιμα πολύ πέραν των πραγματικών καθημερινών αναγκών των, ερημώνοντες την αγοράν καταδικάζοντες τον άλλον κοσμάκην είς λιμόν.

Και έτσι απαντούν οι πλούσιοί μας είς την έκκλησιν περί εθνικής και κοινωνικής αλληλεγγύης, έτσι αντιλαμβάνονται το καθήκον των ως πατριωτών Ελλήνων, ως ανθρώπων, ως χριστιανών.

Είδατε δα και τους καταλόγους του εράνου.

Εκτός από 4 – 5 ονόματα, πάντοτε τά ίδια, που σημειώνονται με ευπροσώπους εισφοράς, τά άλλα είναι ονόματα υπαλλήλων πού δίδουν τά χιλιαρικάκια των – το αίμα των – και άλλου κοσμάκη.

Δίνουν οι πτωχοί! Οι πλούσιοι αμπαρώνονται.

Κρύβονται μέσα είς τά σιδηρόφρακτα φρούρια του μικροχαρούς εγωισμού των – και ξεκοκκαλίζουν τά κρέατα και τά ψάρια και τά άλλα τρόφιμα, από τά οποία η βουλιμία των γυμνώνει την αγοράν.

Τόσον λοιπόν ετυφλώθησαν;

Τόσον αναισθητούν πρό της πραγματικότητος;

Φαντάζονται, ότι όλη αυτή η εθνική τραγωδία, οι νεκροί, οι τραυματίαι, τά κομμένα χέρια, τά κομμένα πόδια, αί χαλασμέναι πόλεις, οι κεραυνοβολημένοι τόποι, τά δημιουργηθέντα σκληρά προβλήματα, η αγωνιώδης πάλη των μαζών διά να ζήσουν – αυτά όλα συνέβησαν και συμβαίνουν, διά να μην ενοχληθούν αυτοί είς τίποτα, να μην χάσουν ούτε μόριον από τά περιττά των και όχι μόνον αυτό, αλλά και να επιδεινώνουν μέχρις απελπισίας την γενικήν δυσχέρειαν, με την αρπακτικήν των ψύχωσιν;

Ή φαντάζονται ότι μόνον από τάς απειλάς του ευαγγελίου έχουν να κινδυνεύσουν.

Άς διαβάσουν την Πρωθυπουργικήν δήλωσιν.

Θα ίδουν ότι οι κίνδυνοι ευρίσκονται γύρω των είς την ζώσαν πραγματικότητα.

Άς ακούσουν την βοήν του λαού.

Αλλοίμονον αν μιλήση ο λαός. Άς μην εξαντλούν την υπομονήν του.

ΠΕΙΝΑΝΕ… ΚΥΡΙΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ


Το παρακάτω υπήρξε ένα χαρακτηριστικότατο άρθρο της εφημερίδας «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» της 21ης Μαίου 1941, με σκοπό να προκληθεί η ευαισθητοποίηση των ανώτερων-πλούσιων κοινωνικών τάξεων, οι οποίοι δεν μπορούσαν τις αρχές καλοκαιριού του 1941, να φανταστούν ότι η πείνα… αφορά και αυτούς.

«Είς το χθεσινόν άρθρον της εφημερίδος «Γερμανικαί Ειδήσεις διά την Ελλάδα», το οποίον αναφέρεται είς τά Ελληνικά προβλήματα και τάς δυσχερείας τάς οποίας αντιμετωπίζει η χώρα, επισκοπουμένων των πραγματικών αιτίων, άτινα τάς προεκάλεσαν, υπομιμνήσκεται μεταξύ των άλλων, χαρακτηριστικώς, ο τελευταίος έρανος της «Ακροπόλεως», υπέρ των δυστυχούντων φαντάρων μας και η αδιαφορία, την οποίαν κληθέντες να συνεισφέρουν είς αυτόν, επέδειξαν οι Έλληνες πλούσιοι, οι οποίοι, άλλως τε, γενικώς, ηδιαφόρησαν διά το έργον της ανακουφίσεως της δυστυχίας.

Αναχωρούσα από το παράδειγμα αυτό η Γερμανική εφημερίς, και αναφέρουσα μεταξύ άλλων το τραγικόν θέαμα «των εφέδρων που περιφέρονται ρακένδυτοι και πεινασμένοι, αποπεμπόμενοι από τις πόρτες των πλουσίων συμπατριωτών των», τονίζει ότι ακριβώς διά να δυνηθή να ορθοποδίση ο Ελληνικός λαός από την συμφορά του πολέμου, πρέπει μεταξύ των άλλων να αποκτήση και να εμπνευσθή από το πνεύμα της αλληλεγγύης».

Τάς απόψεις αυτάς εξέφρασεν ουχί άπαξ η «Ακρόπολις», ελέγξασα με την πρέπουσαν δριμύτητα την οικτράν συμπεριφοράν πού έδειξαν οι κύριοι πλούσιοι, αρνηθέντες σχεδόν επιδεικτικώς να δείξουν, ότι είνε και αυτοί Έλληνες και άνθρωποι, οι οποίοι πονούν στοιχειωδώς τον πλησίον τους, που πεινά και υποφέρει.

Επί τη ευκαιρία θεωρεί και πάλιν αναγκαίον να βροντοφωνήση ότι καμμία βελτίωσις της ζωής μας δεν θα είνε δυνατή και καμμία ανάστασις από τά ερείπια, εάν εξακολουθήση η ιδία κατάστασις.

Χρειάζεται πράγματι να εμπνευσθώμεν όλοι από το πνεύμα της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συνδρομής και της βοήθειας.

Προσήλωσις του καθενός μας είς το ίδιον συμφέρον, φροντίς μόνον διά το «τομάρι» μας, μέριμνα μόνον διά τον εαυτούλη μας, θα είνε εκδηλώσεις, που, παρά πάσαν άλλην προσπάθειαν, θα εμποδίσουν την καλυτέρευσιν της ζωής της χώρας μας.

Άς το αντιληφθώμεν όλοι οι Έλληνες από του πρώτου μέχρι του τελευταίου: Η δυστυχία πού μας έπληξε είνε κοινή: Όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων. Εξ ίσου κοινή λοιπόν πρέπει να είνε η προσπάθεια της αντιμετωπίσεώς της. Διότι μόνο έτσι θα υπερνικηθή πραγματικά.

Άς μη πλανούν κανένα τυχόν αυταπάται.

Διότι εάν καλοπερνά κατά ένα οιονδήποτε τρόπον σήμερον και εάν κερδίζει υπέρογκα ποσά, αν δεν μεσολαβήση, γενική καλυτέρευσις, αύριον θα αναγκασθή και αυτός να συμμερισθή την κοινή τύχην.

Πραγματική και αλήθης και βεβαία βελτίωσις της ζωής μας είνε αυτή, που θα επιτευχθή με την καλυτέρευσιν της ζωής όλης της Ελλάδος.

Προς αυτήν λοιπόν πρέπει να κατευθύνωμεν τάς φροντίδας μας, διότι έτσι μόνον, εξυπηρετούντες το γενικόν, εξυπηρετούμεν κατ’ ουσίαν και το ατομικόν συμφέρον.