Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Αν δεν υπήρχε Θεός θα έπρεπε να τον ανακαλύψουμε έλεγε ο Βολταίρος


Στο βιβλίο του Θεός, ένα δρομολόγιο ο Ροζίς Ντεμπραί γράφει: «Η θρησκευτικότητα είναι σηματοδότης ταυτότητας και συνεπώς, όταν σβήνεις τα σήματα, δημιουργείς ένα κενό στη κοινωνική συνοχή. Αυτό τονίζουμε από την αρχή: Η θρησκεία πέρα από την άλλη αποστολή που σχετίζεται με το πνεύμα
και την ψύχη, είναι στοιχειό κοινωνικής και πολίτικης συνοχής. Απομάκρυνση από αυτή δημιουργεί χαοτικές καταστάσεις κάθε λογής, που ακολούθως ωθούν σε παλινδρομήσεις που δεν βοηθούν την πρόοδο. Οποίος κόβει τις ρίζες του στη γη, όταν νιώσει μετέωρος, θα αισθανθεί την ανάγκη να τις ζητήσει από τον ουρανό, αλλά τότε δεν είναι ρίζες θα είναι οπτασίες που ίσως κάνουν κακό.»
Αυτό που με ξαφνιάζει είναι στον κλασικό αιώνα, τον χρυσό αιώνα του Περικλή οι Αθηναίοι φιλόσοφοι και μη, το ήξερα αυτό και για αυτό έμειναν κρατημένοι στα πάτρια έθιμα. Μπορεί στο σύνολο τους να μην ήταν πιστοί αλλά ήταν ευλαβείς. Στην πιο φωτεινή περίοδο για την πόλη οι καινοτόμοι αυτοί άνθρωποι πίστευαν πως η παράδοση σώζει. Είχε εκδοθεί ψήφισμα που απαγόρευε τις συζητήσεις για τα «θεια πράγματα» συζητήσεις που θα μπορούσαν ενδεχομένως να προκαλέσουν ρηγματώσεις στην πιστή.
Ρίχνοντας μία ματιά στην μετά-κουμουνιστικές χώρες, αυτές που έστω και με τις χίλιες πιέσεις διατήρησαν μία μορφή θρησκείας μετά την πτώση του Τοίχους άρχισε άμεσα η ανάπτυξή τους. Η σχέση με το Θείο είναι μάλλον προσωπική υπόθεση. Μήπως όμως η Θρησκεία με το σύνολο των αξιών της συγκρατεί την κοινωνία και τα πάθη μας; 
Φυσικά υπάρχουν και θρησκείες που μπορεί να καταδυναστεύουν τους πιστούς τους, τα άκρα όμως και ο φονταμελισμός υπάρχουν παντού μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Μπορούμε να κρατήσουμε τα καλά και να διαγράψουμε τις υπερβολές; Ή όσο υπάρχει άνθρωπος θα υπάρχει και η υπερβολή; Π.χ.: Στην Ινδία η θρησκευτικές διαφορές έχουν χιλιάδες θύματα κάθε χρόνο. Ο Μουσουλμανισμός μπορεί να ανεχθεί μόνο τις μονοθειστικές θρησκείες. Για αυτό και ξεκινούν τη Τζιχάντ. Όμως μία σημαντική διαφορά είναι ότι στο Κοράνι αναφέρει ότι ο Προφήτης χρειάστηκε να πολεμήσει για προστατεύσει τη ζωή του παρά μόνο ελάχιστες ημέρες. 
Πως διαχωρίζουμε τα καλά της θρησκείας από τους καταναγκασμούς; Πως λειτουργεί στον χριστιανισμό; Εγώ ως ορθόδοξη λατρεύω πλευρές της θρησκευτικής παράδοσης αλλά μερικές φορές υπάρχουν πράγματα που με εκνευρίζουν αφάνταστα. Πρέπει να αποθαρρύνεται η πρόοδος για την ίδια την πρόοδο; Για να προχωρήσουμε μπροστά μήπως θα ήταν φρόνιμο να μην κάνουμε αλλαγές στην παράδοση μας. Ή όπως ο σπόρος του σιταριού που πεθαίνει και ξαναγεννιέται πρέπει κάποια πράγματα όπως είναι φυσικό να αλλάξουν;
Προσωπικά πιστεύω στην ισορροπία. Η παράδοση υπάρχει για να μας εμπνέει. Είτε είναι για να την ανατρέπουμε είτε για να δημιουργούμε μέσα από αυτή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ρίξε και εσύ μια αλήθεια ή ένα ψέμα ή κι ακόμα άλλη μιά αοριστία..