Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Μωβ Ελπίδες.


Το κείμενο αποτελεί προϊόν αυτόματης γραφής που σουλουπώθηκε λίγο μπας και βγάλω άκρη εγώ με τις σκέψεις μου. Βάλε το τραγουδάκι να παίζει και πάμε!
Χθες το πανεπιστήμιο της Λαγούνα είχε την ιδιαίτερη τιμή να καλωσορίσει το Πάμπλο Ιγκλέσιας των Podemos. Εκείνο το τυπάκι με την αλογοουρά που έβγαζε φωτογραφίες με τον Αλέξη Τσίπρα προ δημοψηφίσματος; Και από κείνη την στιγμή είδα όλους μου σχεδόν τους Κανάριους φίλους να γίνονται Συριζαίοι. Φωτογραφίες, hashtags, ΄#μπορούμε, #μαζι_σου κλπ κλπ. Μέχρι και το ίδιο μωβ έχουν στην καμπάνια τους. #Φρίκη, #deja-vu. #Ξαναζώ_εφιάλτη
Ως εξωτερικός παρατηρητής που πέρασε αυτή την φάση 11 μήνες πριν (Θυμάστε εκείνες τις πρώτες,
πρώτες εκλογες που είχαμε τον Γενάρη;) θέλω να τους ταρακουνήσω και να τους πω ότι είναι ένα παραμύθι. Αλλά μετά θυμάμαι ότι α) μπορεί ο άνθρωπος να μην είναι άδειο πουκάμισο όπως ο Τσίπρας β) δεν είναι και χώρα μου, γ) τι επιλογές έχουν μετά; Να πάρουν τα όλα να βγουν στο αντάρτικο; Και άντε να πας να κάνει αντάρτικο στην Ισπανία, εκεί παρέα με τους Βάσκους, εδώ στα νησιά τι να κάνουν; Να καταλάβουν το ηφαίστειο;
Παρά έχει γίνει δύσκολη υπόθεση η πολιτική. Εμάς στην Ελλάδα μέχρι και η Ελπίδα μας προσπέρασε. Από την μία θέλω τόσο πολύ να γυρίσω στα πάτρια εδάφη, να κάνω πράγματα και όσο ρομαντικό και αν ακούγεται να δημιουργήσω ένα μέλλον εκεί. Αλλά χωρίς ελπίδα τι να κάνεις; Χωρίς να καταλαβαίνεις τι ακριβώς γίνεται πως μπορείς να αλλάξεις κάτι; Μισά λόγια, τετραπλάσιες υποσχέσεις, μεγάλο τουπέ. Όλοι οι πολιτικοί μας κάπως έτσι γίνονται στο τέλος. Σαν τον Κοριολάνο του Σαίξπυρ τους ενδιαφέρει πιο πολύ να βγουν εκείνοι νικητές παρά η χώρα.
Και άντε να θελήσει κάποιος να ασχοληθεί με τα κοινά. Δεν μπορεί. Γιατί εάν εγώ θέλω όπως για παράδειγμα ο Αντώνης Σαμαράς να ασχοληθώ με την πολιτική από τα 25 μου -που είναι η ηλικία που επιτρέπεται να εκλεγείς βουλευτής- δεν μπορώ. Γιατί ναι μεν οι νέοι πρέπει να ασχολούνται με την πολιτικοί αλλά πρέπει να είναι και μέλη φοιτητικής παράταξης. Και δεν θα μπορούσα ποτέ να συγχωρήσω τον εαυτό μου εάν χρειαζόταν να φωνάξω ΚΑΙ Α ΚΑΙ ΟΥ ΔΑΠΝΔΦΚ ή να έχω φωτογραφία με την νεολαία του Σύριζα και κλπ κλπ. Με ποια αναισχυντία θα μπορούσα να πω ότι είμαι διαφορετική από τους άλλους εάν είμαστε κολλητάρια και πάμε εκδρομές Αράχωβα και Μύκονο.
Ρε φίλε αναγνώστη έχω όρεξη να κάνω πράγματα και δεν με αφήνουν.
Και κάπως έτσι στα 16 αποφάσισα να εγκαταλείψω την πολιτική καριέρα. Και 5 χρόνια αργότερα σκέφτομαι να το ρίξω στην αναρχία. Γιατί μέσα σε 3 χρόνια κουράστηκα να πηγαίνω στην κάλπη. Κουράστηκα να ακούω πολιτικούς λόγους. Θυμώνω. Τώρα πια θυμώνω. Θυμώνω για το ότι εγώ δεν έχω μέλλον στην χώρα. Θυμώνω που οι γνωστοί μου παίρνουν αεροπλάνα και εξαφανίζονται. Θυμώνω γιατί αυτοί που μένουν πίσω δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Θυμώνω γιατί η Βόρειος Κορέα μοιάζει πολιτικά σε καλύτερη θέση από την Ελλάδα. Θυμώνω γιατί όπου λέω ότι είμαι Ελληνίδα με αντιμετωπίζουν λίγο ως: ¨Αχ βρε κακόμοιρο και συ τι περνάς”
Θυμώνω γιατί δεν μπορώ πλέον να βλέπω να ζητωκραυγάζουν για πολιτικούς. Κάτι έσπασε μέσα μου. Μόλις βλέπω πολιτικό νιώθω το μυαλό μου να ουρλιάζει φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους.
Και μετά παίρνω μία βαθιά ανάσα και σκέφτομαι ότι τελικά εγώ μπορώ να κάνω πράγματα. Θα το ρίξω στην τρελή και θα κάνω ύμνο μου το Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον.
Στ’ αυτιά μου δε χωράνε υποσχέσεις
το έργο το `χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε
Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε
Σε δύο μήνες γυρίζω Ελλάδα ορεξάτη. Θα ξεκινήσω από την Κυψέλη. Μπορεί να αλλάξω και τον κόσμο. Με παιδικά φεστιβάλ και youth work. Venceremos αδέλφια. Υπάρχει Ελπίδα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ρίξε και εσύ μια αλήθεια ή ένα ψέμα ή κι ακόμα άλλη μιά αοριστία..